در شرایطی که غارت دسترنج مردم و فروپاشی اقتصاد ایران، میلیونها کارگر و دستفروش و بازنشسته و معلم و پرستار و... را به قعر دره فلاکت سوق داده، کارگزاران حکومتی و پزشکیان در منتهای بی‌شرمی از «نهضت توسعه عدالت» و پیشرفت‌های «کشور» سخن می‌گویند.
روزنامه حکومتی «آرمان امروز» در گزارش ۲۶ مهر خود با استناد به برآوردهای میدانی و تحلیل کارشناسان حوزه کار، اعلام کرد که خط فقر واقعی برای یک خانوار شهری به بیش از ۸۵ میلیون تومان رسیده است. یعنی در حالی که حداقل دستمزد مصوب کارگران ۱۶ میلیون و ۶۰۰هزار تومان و با احتساب تمامی مزایا حدود ۲۰ میلیون تومان در ماه است، یک خانواده کارگری حتی با دریافت کل حقوق قانونی خود نمی‌تواند پاسخگوی ۲۰ درصد از هزینه‌های سبد معیشت خانواده‌اش باشد.
به این ترتیب با بیش از ۸۰ درصد شکاف مزدی، میلیونها کارگر به زیر خط فقر مطلق پرتاب می‌شوند.
اما پارادوکس ضدبشری درست در نقطه‌ای ظاهر می‌شود که می‌بینیم ثروتهای تاراج شدهٔ همین مردم فقیرشده صرف نیروی سرکوب، جنگ‌افروزی، تروریسم منطقه‌یی و تأمین معیشت نیابتی‌ها می‌شود. خبرگزاری «رویترز» روز چهارشنبه ۱۵ مهر نوشت: رژیم ایران بیش از ۲۰۰ میلیون دلار بودجه مستقیم برای کمک به آوارگان لبنانی به حزب‌الله پرداخت کرده است. سپس «علی دعموش»، رئیس شورای اجرایی حزب‌الله لبنان، در ۲۰ مهر، ضمن تأیید خبر کمکهای بیدریغ نظام برای حل مشکل آوارگان لبنانی گفت: «خانواده‌های واجد شرایط در بیروت و حومه جنوبی ۱۴ هزار دلار می‌گیرند، شامل ۸ هزار دلار برای اثاثیه و ۶ هزار دلار برای اجاره. این مبلغ در دیگر مناطق لبنان ۱۲ هزار دلار است».
حال با یک محاسبه ساده بر اساس نرخ امروز دلار (۲۶۲ هزار تومان)، عمق این فاجعه برملا می‌شود: کمک ۱۴ هزار دلاری به یک خانواده لبنانی معادل ۳ میلیارد و ۶۶۸ میلیون تومان پول نقد است. اگر حقوق کارگر را ۲۰میلیون تومان هم در نظر بگیریم، با تقسیم این رقم بر حقوق ماهیانه یک کارگر، مشخص می‌شود که کمک نقدی رژیم ایران به یک خانواده لبنانی، معادل مجموع حقوق و دستمزد بیش از ۱۵ سال (۱۸۴ ماه) یک کارگر محروم ایرانی است! تازه این فقط یک قلم آشکار شده است؛ آن هم بدون محاسبه میلیاردها دلار ریخت‌وپاش نهادهای خاص و سپاه پاسداران و هزینه‌های نجومی و اختلاس‌های پروژه‌های امنیتی و ولخرجی‌های بی‌حدوحصر برای نورچشمی‌ها و آقازاده‌های نظام.
این ارقام و محاسبات، ماهیت ضدکارگری نظامی را برملا می‌کند که حیات خود را در غارت سفرهٔ کارگران و ریختن آن به کام نیابتی‌های جنگ‌افروز بنا کرده است؛ جنایتی که پاسخ آن جز سرنگونی تام و تمام این رژیم به دست مردم و مقاومت مردم ایران نیست.
