در یکی از جنجالیترین و الهامبخشترین گفتگوهای رسانهیی، دکتر بهزاد رئوفی، مهندس ارشد فاز برخاست از سطح ماه در برنامه آرتمیس ناسا، از مدار ماه تا میدان مبارزه در زمین سخن گفت.
دکتر رئوفی در گفتگوی صمیمی با سیمای آزادی، ضمن تشریح پیشرفتهترین پروژه فضایی جهان، پلی معنادار میان علم، جامعه و سرنوشت سیاسی ایران برقرار کرد؛ پیوندی که کمتر در چنین سطحی دیده شده است.
او که مدیر بخش مأموریت صعود در سیستم فرود انسانی ناسا روی ماه است و در یکی از حساسترین بخشهای برنامهٔ بازگشت انسان به ماه و زمینهسازی سفر به مریخ نقش دارد، نماینده نسلی از نخبگان ایرانی است که در اوج پیشرفت علمی جهانی، همچنان نگاهشان به آینده ایران دوخته شده است. جایگاه علمی دکتر بهزاد رئوفی در پروژه آرتمیس، که یکی از پیچیدهترین و راهبردیترین برنامههای فضایی قرن حاضر بهشمار میرود، نشاندهنده ظرفیت عظیم نیروی انسانی ایرانی در بالاترین سطوح فناوری جهان است.
اما آنچه این مصاحبه را از یک گفتگوی ساده و «علمی» فراتر میبرد، تصریح و تأکید او بر رابطه عمیق میان پیشرفتهای علمی و شرایط اجتماعی و سیاسی است. او بهروشنی نشان میدهد که علم، در خلأ رشد نمیکند؛ بلکه نیازمند بستری از آزادی، مشارکت و انگیزههای انسانی است. از نگاه دکتر رئوفی، همان روحیهٔ کنجکاوی، جنگاوری و پیشروی که انسان را به ماه رسانده، در عرصه اجتماعی نیز میتواند ملتی را به سوی آزادی هدایت کند.
دکتر رئوفی پس از یادآوری تاریخچهٔ ناسا، مأموریتهای فضایی و جزئیاتی از مأموریت آرتمیس۲، به ایران که میرسد، با صراحت از نقش تعیینکننده ارتش آزادیبخش ملی ایران سخن میگوید؛ نیرویی که بهعنوان موتور محرک تغییر، در مسیر صلح و آزادی و رهایی مردم ایران عمل میکند. او این مبارزه را نه صرفاً یک تقابل سیاسی، بلکه بخشی از یک روند تاریخی برای آزادسازی ظرفیتهای انسانی و علمی جامعه ایران میداند. به باور او، همانگونه که شکستن مرزهای فضا نیازمند اراده و فداکاری است، عبور از موانع سیاسی و رسیدن به آزادی نیز بدون چنین نیرویی ممکن نیست.
این پیوند میان «فتح فضا» و «فتح آینده ایران»، پیام مرکزی این گفتوگوست؛ پیامی که نشان میدهد نخبگان ایرانی، حتی در پیشرفتهترین مراکز علمی جهان، خود را جدا از سرنوشت مردمشان نمیدانند.
در نهایت، این مصاحبه تصویری روشن از آیندهای تابناک در ایران ارائه میدهد. آیندهیی که در آن، علم و آزادی، دو بال پیشرفت یک ملت خواهند بود.