چکیده:
این مقاله ورود جنبش «سهشنبههای نه به اعدام» به سومین سال خود در قیام دی ۱۴۰۴ را مرحلهیی نوین از مقاومت آگاهانه و سراسری میداند. جنبشی که با اتکا به پایداری زندانیان سیاسی، مسألهی اعدام را به نماد جنایت ساختاری حاکمیت و مطالبهیی ملی و جهانی تبدیل کرده است. متن بر تداوم مقاومت، پیوند زندان و خیابان، و اوجگیری انزجار جهانی از رژیمی تأکید دارد که بقای خود را در اعدام میجوید.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
«سهشنبههای نه به اعدام» به آغاز سومین سال افشاگر و روشنگر خود رسید؛ به آغازی البته متفاوت از آخرین هفتهی قبل از قیام دی ۱۴۰۴. اکنون جنبش سراسری نه به اعدام، با تجربهی مردم ایران در خروش سراسری دیماه، وارد مرحلهیی نوین میشود.
دو سال بذرافشانی از سلولهای زندانها تا فضای سیاسی و اجتماعی ایران و رساندن پیام ملی و انسانیِ ایرانیان به مخاطبان جهانی و نیز رسانههای بینالمللی. در دو سال گذشته، ریشهداری این جنبش و شاخ و برگ زدن درخت تنومندش میان نسل به نسل ایرانیان، مقولهی «اعدام» را در ایران و جهان به فراخوان محاکمهی حاکمیت آخوندی تبدیل کرده است.
دو سال ماندن بر راه حل شکستن شیشهی عمر نظام ولایت فقیه؛ نظامی که «اعدام» را عامل ریشهییِ حفظ خود میداند و تنها بالای طنابهای دار میتواند تنفس کند.
دو سال سماجت و استواری در ماندن بر یک روشنگری و راه حل، تا پیام آن را به مردم ایران برسانند که «خورشیدشان کجاست».[۱]
دو سال مجامع و مراجع حقوق بشری ایران و جهان را معطوف به کانونیترین ابزار جنایت حاکمیت ملایان نمودن و صدای زندانی سیاسی ایران را تا صحن سازمان ملل بردن. و اکنون در گیرودار قیام دی ۱۴۰۴، زندانیان در بیانیهی سومین سالگرد «سهشنبههای نه به اعدام» و در صدوپنجمین هفتهی آن، از ۵۶ زندان، به مردم ایران و مخاطبان جهانی ندا درمیدهند که «مقاومت ادامه دارد و آتش مقاومت حتی در سیاهچالها شعلهور است».
زندانیان سیاسی، مقاومت تمامعیار خود را بهسان آینهیی روبهروی رویدادهای قیام دی ۱۴۰۴ نهاده و انعکاس این قیام شکوهمند را چنین توصیف میکنند:
«با درود به مردم قهرمان ایران که در این خیزش سراسری، برگ زرین دیگری از تاریخ مبارزات برای آزادی را رقم زدند و چنان حکومت را به وحشت انداختند که ماهیت فاشیستی خود را به عیانترین وجه در ایران و جهان نمایان کرد. اکنون به یمن آن خونهای بهناحق ریختهشده، نه تنها مردم ایران بلکه دنیا به جوش و خروش آمده و انزجار جهانی از این رژیم به اوج رسیده است.»
زندانیان سیاسیِ قزلحصار، آغاز سومین سال «سهشنبههای نه به اعدام» را همآوا با تظاهرات علیه اعدام در زندانها و قتل عام در خیابانهای ایران برگزار کردند. آنان پیام بیانیهشان در این سالگرد را با فریاد این شعارها به مردم ایران رساندند:
«حکومت قتلعام سرنگون، سرنگون / نه اعدام، نه کشتار، نه زندان، هرگز اثر ندارد / پاسخ ما به اعدام ــ آتش سرخ قیام.»
یادآوری میشود که طی هفتهی اخیر، منابع حقوق بشری گزارش کردهاند که حکومت آخوندی ۳۵۵ زندانی را اعدام کرده است و بسیاری از آنها را با پنهانسازیهایی بس جنایتکارانهتر، در میان پیکرهای شقایقهای آزادیِ قیام دی ۱۴۰۴ میگذارد.
دو سال است که زندانیان سیاسی با جان و با فریاد خود، میدانهای اعدام را از سهشنبه تا سهشنبه نشانهگیری کردهاند و پیش میروند. باشد که طنین ندای مقاومتشان، جانها و فریادهاشان و رایت سرفراز روشنگرشان، به خروش روز و شب «نه به اعدام» در سراسر میهن بینجامد و شهرهای اعدامی را از اعدام و فقر و زندان برهاند.
پینوشت:
[۱] از احمد شاملو: «ای کاش میتوانستم ای کاش / بنشانم این خلق بیشمار را / بر شانههای خویش / تا ببینند خورشیدشان کجاست.» (کاشفان فروتن شوکران، شعر «با چشمها»)
