در پی اعلام تشکیل دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران بر پایه طرح ۱۰مادهیی برای انتقال حاکمیت به مردم، شماری از شخصیتهای برجستهٔ سیاسی از این ابتکار استقبال کردند و همزمان پیامهایی از سوی کانونهای شورشی در شهرهای ایران منتشر شد که نشان میدهد حمایت از دولت موقت شورای ملی مقاومت تنها محدود به محافل سیاسی خارج از کشور نیست و مورد توجه شورشگران و قیامآفرینان در شهرهای میهن است.
در لندن، دیوید آلتون تأکید کرد: «طرح ۱۰مادهای مبتنی بر دموکراسی، حقوقبشر و حاکمیت قانون همچنان بهترین طرح برای وحدت ملی و پایان دادن به دیکتاتوری و ظلم وحشتناک است».
پائولو کازاکا نمایندهٔ پیشین پارلمان اروپا نیز آن را «گامی اساسی در تعیین سرنوشت مردم ایران» توصیف کرد و الیزابتا زامپاروتی نماینده پیشین پارلمان ایتالیا گفت: اکنون زمان بهرسمیت شناختن مریم رجوی و تشکیل دولت موقت فرا رسیده است. نوری در ایران پس از تاریکی رژیم مذهبی و تاریکی سلطنت.
از آمریکا، مایک پمپئو نوشت: «اپوزیسیون دموکراتیک ایران آماده است گام پیش بگذارد و رهبری را برعهده گیرد».
نیوت گینگریچ، رئیس پیشین مجلس نمایندگان آمریکا نیز اعلام دولت موقت را تلاشی «برای انتقال قدرت به مردم ایران و استقرار جمهوری دموکراتیک» دانست.
در کانادا، جان برد با درج قسمتی از پیام خانم رجوی درباره انتقال حاکمیت به مردم ایران نوشت: مریم رجوی زنی بسیار شجاع و دلیر، دارای یک برنامه است. و کندیس برگن رهبر حزب دموکرات کانادا گفت: من آرزو میکنم مردم ایران بهزودی دولت خود را انتخاب کنند و بتوانند آزادی، برابری، صلح و فرصتی که شایسته آن هستند را تجربه کنند. طرح ۱۰مادهیی خانم رجوی برنامهیی است که آن را ارائه میدهد.
در اروپا نیز یانز یانشا، نخستوزیر پیشین اسلوونی، طرح ۱۰مادهای را «راه پیش رو» خواند و اینگرید بتانکور ضمن حمایت از طرح ۱۰مادهیی خانم رجوی گفت: «خونریزی ژانویه ۲۰۲۶ نقطه بیبازگشتی را نشان داد. ایران باید به سوی دموکراسی حرکت کند؛ فراخوان رجوی گامی اول به سوی اتحاد ملی است».
اما شاید مهمتر از مواضع بینالمللی، پژواک اعلام دولت موقت در داخل کشور باشد. در مشهد، تهران، بجنورد، اهواز، شیراز، اصفهان، قم، بوکان، کرمانشاه و قزوین پیامهایی از حمایت از «اعلام دولت موقت برای انتقال حاکمیت به ملت ایران» و « «ارتش آزادیبخش ملی ایران» منتشر شد.
ترکیب این دو صحنه (حمایت چهرههای بینالمللی و پیامهای صریح از داخل کشور) تصویر روشنی از آلترناتیو دموکراتیک ترسیم میکند: آلترناتیوی که هم در عرصه جهانی شنیده میشود و هم در خیابانهای ایران پژواک دارد.
