در روزگاری که بسیاری از تحولات ایران در پیچوخم ملاحظات سیاسی و بحرانهای منطقهیی گم میشود، طنابهای دار وجدان جهانی را بیدار کردند. اعدام ۶زندانی مجاهد دلیر که تلاشی برای تشدید سرکوب و اختناق و سدبستن در برابر قیام بود، موجی از برانگیختگی در داخل و خارج کشور و واکنشهای جهانی را به همراه داشت.
در داخل میهن شورشگران با دیوارنویسی، نصب بنر و توزیع تراکت در شهرهای میهن نشان دادند که تشدید سرکوب در سایهٔ جنگ، نه تنها اراده اعتراض را خاموش نمیکند، بلکه این پراتیکها، در شرایط اختناق، بیانگر انگیزشی جدید در جامعه و حیات آن است که از سرکوب عبور کرده است.
در سطح بینالمللی اما، واکنشها سریع و بیپرده بود؛
مای ساتو خواهان توقف همهٔ اعدامها شد. کارلا سندز، سفیر آمریکا در دانمارک با ادای احترام به شهیدان، بر حمایت از مبارزات آزادیخواهانه مردم ایران تأکید کرد و دومینیک آتیاس، رئیس شورای اداری بنیاد وکلای اروپایی، خواستار حمایت عملی جامعه جهانی از مردم ایران و مقاومت برای رهایی از سلطه رژیم آخوندی شد.
ماریو دیاز بالارت، عضو برجسته کنگره آمریکا گفت ما به حسابرسی از تهران، بزرگترین حامی دولتی تروریسم در جهان ادامه خواهیم داد. کن بلکول، سفیر پیشین آمریکا در کمیسیون حقوقبشر ملل متحد گفت: جهان باید چنین وحشیگری را محکوم کند، جیم شانون قربانیان را «قهرمانان آزادی» نامید و دورین روکماکر نماینده پیشین پارلمان اروپا خواستار اقدام فوری نهادهای بینالمللی شد.
در ادامهٔ محکومیت اعدامها و حمایت از مقاومت ایران، خانم کریستین اریگی عضو مجلس ملی فرانسه خواستار برخورد قاطع فرانسه و اتحادیه اروپا با رژیم آخوندی شد، لرد آلتون از انگلستان و سناتور لوچومالان، رهبر حزب برادران ایتالیا گفتند: این اعدامها نباید از سوی کسانی که برای دفاع از «حقوقبشر» کار میکنند نادیده گرفته شوند و کمیتهٔ آلمانی همبستگی برای ایران آزاد خواستار ارجاع جنایتهای سیستماتیک رژیم ایران به شورای امنیت سازمان ملل شد.
از سوی دیگر، برند ریکسینگر، رئیس سابق حزب چپ آلمان تأکید کرد که تغییر در ایران نه از بیرون و با بمباران، بلکه توسط مردم و اپوزیسیون آن رقم خواهد خورد و مارکو میکلسون، رئیس کمیته روابط خارجی پارلمان استونی از جامعه جهانی خواست این حاکمیت را نامشروع اعلام کند.
آنچه از مجموع این واکنشها برمیآید، تصویری روشن از جوشش خون شهیدان در ایران و سراسر جهان میدهد. این مجموعه که فقط بخشی از واکنشهای جامعهٔ جهانی در برابر اعدام مجاهدان قهرمان و شورشگران است، نشان میدهد که اعدام جوانان و کانونهای شورشی حمایتهای بینالمللی از مقاومت سازمانیافتهٔ مردم ایران را برانگیخته و طنابهای دار، وجدان جهانی را بیدار کرده است.
