در حالی که ماشین اعدام «کینگ مجتبی» برای سد بستن در برابر قیام پرشتابتر از همیشه میچرخد، برگزاری کنفرانس در پارلمان استرالیا با عنوان «از قتلعام ۱۳۶۷ تا اعدامهای امروز» با حضور قانونگذاران برجسته و سناتورهای استرالیایی، ضربهای به دستگاه اختناق و نشانهای آشکار از انزوای جهانی آن است.
این همبستگی بینالمللی اثبات میکند که استقرار یک جمهوری دموکراتیک مبتنی بر جدایی دین از دولت در ایران، نه تنها خواست قطعی مردم و مقاومت ایران، بلکه زیرساخت اصلی صلح و ثبات پایدار در منطقه بحرانزده خاورمیانه است.
طنین این دادخواهی در پارلمان استرالیا، پیوند ناگسستنی میان خون ۳۰ هزار سربهدار سال ۶۷ و شعلههای فروزان کانونهای شورشی را در فاز پایانی رژیم به نمایش گذاشت.
در این کنفرانس، راب میچل، رئیس کمیته صنعت، نوآوری و علوم پارلمان استرالیا طی سخنانی گفت: «امروز که ما گرد هم آمدهایم، بهیاد میآوریم که دهها هزار نفر جان خود را در نتیجه سرکوب سیاسی در ایران از دست دادهاند؛ و با کمال تأسف، ۳۰ هزار زندانی سیاسی در سال ۱۹۸۸ قتلعام شدند که در این ماه، ۳۸ سال از آن فاجعه میگذرد. زمان آن فرارسیده است که بر این نقطهعطف مهم تأمل کنیم».
در ادامه، سناتور پل اسکار، رئیس کمیته امتیازات پارلمانی سنا با حمایت از مقاومت سازمانیافته تصریح کرد: «حمایت از طرح ۱۰ مادهای خانم مریم رجوی، پاسخی دموکراتیک به فاشیسم دینی و تضمینی برای آزادی فرداست».
همچنین دکتر فیل گلندنینگ، رئیس شورای پناهندگان استرالیا گفت: «مایلم موضوعی را مطرح کنم که پیش از این نیز بارها در کنفرانسهای مختلف در سراسر جهان بیان کردهام؛ نقلقولی از «مری رابینسون»، رئیسجمهور پیشین ایرلند، که «مریم رجوی» را شجاعترین و جسورترین زن جهان توصیف کرده است». وی با اشاره به تحرکات مشکوک شاهپرستان افزود: «مردم ایران هرگز خواهان جایگزینی یک دیکتاتوری با دیکتاتوری دیگر نیستند. ما دیکتاتوری شاه را پشت سر گذاشتهایم، اکنون با دیکتاتوری مذهبی مواجهیم، و نمیخواهیم بار دیگر به دیکتاتوری سلطنتی بازگردیم».
حمایت قانونگذاران استرالیایی از آلترناتیو دموکراتیک و ضرورت حسابرسی از ۴۵ سال شکنجه و اعدام، نشانه مشروعیت تمامعیار مقاومت انقلابی و آتش کانونهای شورشی و مهر تاییدی بر این واقعیت است که تنها راه ریشهکنی تروریسم و اعدام، سرنگونی تمامعیار نظام قتلعام و برپایی ایران آزاد است.
همچنین ثابت شد مردم و مقاومتی که بهای سنگینی در ۴۵سال گذشته پرداختهاند، هرگز به گذشته و دیکتاتوری سلطنتی باز نخواهند گشت و فرجام این دیکتاتوری موروثی و دینی هم نه در راهروهای مماشات و نه با بمباران بلکه در کف خیابانها نوشته میشود.
