پذیرش استعفای محسن پاک‌نژاد، وزیر نفت پزشکیان، تحت عنوان «دلایل شخصی»، سرپوشی مفتضحانه بر یکی از بزرگ‌ترین رسوایی‌های مالی و بن‌بست‌های خفه‌کننده نظام ولایت فقیه است. این جابه‌جایی شتاب‌زده درست در شرایطی رخ می‌دهد که شریان حیاتی رژیم بر اثر تشدید تحریم‌ها به صفر نزدیک شده و معیشت جامعه تحت فشارهای کمرشکن اقتصادی به آستانه انفجار رسیده است.
این استعفا نشانهٔ روشن درماندگی، بن‌بست و تشدید بی‌سابقه جنگ گرگ‌ها در رأس قدرت و تلاش باندهای حاکم برای دربردن خود از پاسخگویی است. اعتراف محمد رشیدی، عضو کمیسیون انرژی مجلس، مبنی بر نقش مستقیم ماجرای واگذاری ۸۰ میلیون بشکه نفت به چهار تراستی در استعفای وزیر، ابعاد جدیدی از این افتضاح و غارت سازمان‌یافته را برملا کرد.
پشت‌پرده این فساد، مافیای سپاه پاسداران قرار دارد که از سال ۱۳۹۷ به بهانه دور زدن تحریم‌ها و زیر پوشش دبیرخانه شورای عالی امنیت، شبکه‌یی تاریک را هدایت کرده است. روزنامه حکومتی شرق در شمارهٔ ۱۵ مهر، در این باره می‌نویسد:
«فرآیندهای تصمیم‌گیری و اجرای این روش و عملکرد تراستیها غیرقانونی بوده و به‌طور کلی بیرون از نظامات حقوقی تجارت نفت ایران و نظارت بر آن صورت می‌گرفته است آمار دقیقی از عملکرد مالی تراستیها وجود ندارد، اما ظاهراً در طول هر سال واسطه جابه‌جایی دهها میلیارد دلار از پول ملت ایران بوده‌اند؛ بدون آن که مقررات محکم و نظارت روشنی بر آنها وجود داشته باشد».
البته پاک‌نژاد نه یک قربانی بی‌اطلاع، بلکه مهره‌ای آلوده در قلب این شبکه غارت است که در جریان جنگ قدرت ناگزیر به استعفا شد. سایت حکومتی خبرآنلاین زیرعنوان «پاک نژاد رفت اما باید در برابر تخلفات تراستیها پاسخگو باشد»، نوشت: «وزارت نفت باید درباره هر محموله، مجوز تحویل، ضمانت‌ها و وضعیت وصول وجه توضیح بدهد. نکته عجیب در زمان پاک‌نژاد، اعلام وصول ارز بود پیش از آن که پول واقعاً در دسترس باشد! به‌این ترتیب یکی از بانکها، وصول ۹۰۰ میلیون دلار پول فروش نفت را اعلام کرد، اما در واقعیت این اتفاق نیفتاده بود».
این تنها بخشی از درآمدهای نجومی و غارت‌شده‌ای است که بخشی از آن خرج سرکوب و جنگ‌افروزی در منطقه شده و مابقی به جیب سرکردگان نیروی اصلی سرکوب یعنی سپاه پاسداران سرازیر می‌شود.
در حالی که ارکان نظام به جان یکدیگر افتاده‌اند، هیچ‌کدام به این سؤال پاسخ نمی‌دهند:
پول نفت این ملت کجاست؟
این رسوایی در جنگ و جدال باندی و آثار آن نشان می‌دهد که فاشیسم دینی به مرحله پایانی رسیده و هیچ مانوری قادر نیست مانع خروش مردم و شورشگران برای پاکسازی کامل این ساختار فاسد شود.
