«نیروی تغییردهنده سرنوشت، مردم ایران و ارتش آزادیبخش و قیام سازمانیافته است»
این جملهٔ رئیسجمهور برگزیدهٔ مقاومت ایران در کنفرانس پارلمان انگلستان، خلاصهٔ پیامی بود که در یکی از مهمترین تریبونهای سیاسی اروپا درباره آینده ایران و انتقال حاکمیت به مردم شنیده شد.
در روزگاری که خیابانهای ایران همچنان ملتهب است و پاسداران تلاش میکنند با دمیدن در آتش جنگ و بحران، نظام را در لبهٔ پرتگاه نگه دارند، صدای مقاومت و مطالبات مردم ایران اینبار از درون پارلمان انگلستان طنین انداخت.
روز چهارشنبه ۱۳ اسفند پارلمان انگلستان میزبان کنفرانسی با عنوان «ایران؛ به سوی جمهوری دموکراتیک، حمایت از دولت موقت» بود؛ نشستی که بار دیگر موضوع آیندهٔ سیاسی ایران را در محافل بینالمللی برجسته کرد.
در جریان این کنفرانس که با حضور شماری از نمایندگان مجلس عوام و مجلس اعیان برگزار شد، اعلام گردید که در ۷۲ساعت گذشته ۷۵نماینده از احزاب مختلف پارلمان انگلستان با امضای بیانیهیی از اعلام دولت موقت توسط شورای ملی مقاومت ایران برای انتقال حاکمیت به مردم حمایت کردهاند.
در این نشست، چهرههای شناختهشدهیی از سیاستمداران بریتانیایی سخنرانی کردند. باب بلکمن رئیس مشترک کمیته پارلمانی برای ایران دموکراتیک، اعلام دولت موقت را «گامی شجاعانه و آیندهنگرانه برای تحقق یک جمهوری دموکراتیک در ایران» توصیف کرد. او همچنین با اشاره به طرح ۱۰مادهیی برای آینده ایران تأکید کرد که این برنامه، اصولی چون آزادی بیان، برابری زنان و مردان، لغو مجازات اعدام، جدایی دین از دولت و یک ایران غیرهستهیی را تضمین میکند.
در ادامه این کنفرانس، شماری دیگر از نمایندگان و اعضای مجلس اعیان انگلستان از جمله سر دانکن اسمیت، جیم شانون، سر راجر گیل، مری گلیندون و اعضای مجلس اعیان، بارونس ورما، بارونس اولون، لرد بروس، لردهمیلتون، لرد هکینگ، لرد کرایر و ترزا ویلیرز نیز سخن گفتند و بر ضرورت حمایت جامعه جهانی از مقاومت و مبارزه مردم ایران برای آزادی و دموکراسی تأکید کردند.
در بخش دیگری از این نشست، مریم رجوی رئیسجمهور برگزیده مقاومت ایران، بهصورت آنلاین سخنرانی کرد. او با اشاره به نقش زنان و جوانان در قیامهای ایران تأکید کرد که آینده کشور در گرو اراده مردمی است که برای آزادی ایستادهاند و افزود:
«نیروی تغییردهنده سرنوشت، مردم ایران و ارتش آزادیبخش و قیام سازمانیافته است».
پیام این کنفرانس روشن بود: آینده ایران نه در پشت درهای بسته دیپلماسی، بلکه در اراده زنان و مردانی رقم میخورد که برای برپایی یک ایران آزاد، دموکراتیک و بدون دیکتاتوری، ایستادند و از میدانهای شکنجه و تیرباران عبور کردند.
