دانشگاههای ایران این روزها دوباره به موتور همبستگی و قلب تپندهٔ تحولات اجتماعی و قیام ایران تبدیل شدهاند. در چهارمین روز اعتراضات، دانشجویان نشان دادند که دانشگاه بهعنوان «وجدان بیدار جامعه» در برابر استبداد میایستد و نقش تاریخی خود را ایفا میکند.
نسلی که بهروشنی میداند آزادی مفت و مجانی بهدست نمیآید؛ انتخابی است که برایش باید ایستاد و هزینه داد.
پیام و پاسخ دانشجویان روشن بوده است: در سایهٔ همبستگی و اتحاد، میجنگیم میمیریم، ایرانرو پس میگیریم.
روز سهشنبه ۵ اسفند ۱۴۰۴، برای چهارمین روز متوالی، دانشگاههای کشور از جمله دانشگاه تهران، دانشگاه الزهرا، دانشگاه صنعتی شریف، دانشگاه صنعتی اصفهان، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه ملی موسوم به بهشتی، دانشگاه خواجه نصیرالدین طوسی، دانشگاه هنر و معماری پارس، علم و صنعت و... صحنه تجمعات اعتراضی بود.
تعطیلی کلاسها و شعارهای «امسال سال خونه، سیدعلی سرنگونه» و «هر یه نفر کشته شه، هزار نفر پشتشه»، فضای دانشگاه را به میدان قیام و شورش دانشجویان تبدیل کرد.
در این ایام برخی از دانشگاهها با شعار «نه سلطنت، نه رهبری؛ دموکراسی، برابری» مرزبندی صریح دانشجویان با هر دو شکل دیکتاتوری را به نمایش گذاشتند و دانشجویان با فریاد «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر» اشکال مختلف استبداد دینی و سلطنتی را قاطعانه محکوم کردند.
در همان روز دانشجویان دانشگاه الزهرا با شعار «کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتلرو ستایش کنیم» هر گونه عقبنشینی و سازش دانشجویان را نشانهٔ ذلت و همراهی با «رهبر قاتل» توصیف کردند و سایر دانشگاهها با برافراشتن تصاویر شهیدان، محیط و فضای دانشگاه را به میدان قیام و دادخواهی از خون شهیدان تبدیل کردند.
دانشجویان در دانشگاههای تهران، صنعتی شریف و دانشگاه صنعتی اصفهان با شعارهای «مرگ بر دیکتاتور»، «قسم به خون یاران ایستادهایم تا پایان» و «این همه سال جنایت، مرگ بر این ولایت» به خیابانهای دانشگاه آمدند و خشم و اعتراض و نفرتشان را از ۴دهه قتل و فساد و جنایت اعلام کردند.
آنچه در این ۴روز رخ داد، فقط سلسلهیی از تجمعات اعتراضی نبود؛ پیامی روشن از نسلی بود که فصلی نو میسازد، فصلی که در آن بر ارادهٔ جمعی، اتحاد و یکپارچگی برای سرنگونی تأکید دارد و مسیر آینده را رقم میزند.
