به این عکس خوب نگاه کنید!
چه میبینید؟
یک خودروی نظامی، یک تیربار سنگین،
و کودکی که از پشت نیمکت مدرسه به پشت تیربار رسیده!
روز ۶فروردین، معاون فرهنگی سپاه پاسداران اعلام کرد که سن حضور در گشتها را به ۱۲سال کاهش دادهاند. بعد هم خبر مرگ کودک ۱۱ساله در ایست و بازرسی در رسانهها پیچید.
راستی! چرا کودکان و نوجوانانی که تا قبل از ۱۸سالگی حتی اجازه شرکت در آزمونهای رانندگی را ندارند امروز پشت تیربار سنگین میایستند؟
مادر کودک ۱۱سالهیی که در ایست و بازرسی کشته شد به این سؤال پاسخ میدهد. وی در گفتگو با روزنامهٔ حکومتی همشهری گفت: «کمبود نیرو باعث شده پدر علیرضا در شب حادثه، فرزندش را با خود به ایست بازرسی ببرد».
سازمان عفو بینالملل و سایر ارگانهای حقوقبشری استفاده از کودکان در میدان سرکوب را محکوم کردند. بیل ون اسولد، مدیر حقوق کودکان در «دیدهبان حقوقبشر»، گفت هیچ توجیهی برای جذب کودکان ۱۲ساله در فعالیتهای نظامی وجود ندارد و مقامات ایران جان کودکان را برای نیروی انسانی بیشتر به خطر میاندازند.
کشیدن پای کودکان به میدانهای نظامی و امنیتی، سیاستی است که از روز اول با قربانی کردن هزاران دانشآموز در میدانهای جنگ ضدمیهنی، با بقا و امنیت نظام گره خورده است.
به این نمونهها توجه کنید:
خمینی: تا موقعی که جبههها نیاز به نیرو دارد رفتن به جبهه واجب است و اجازه والدین شرط نیست.
خامنهای: «انقلاب، شهادت را به درون مدارس آورد… بوی خوش شهادت را به دبیرستانها، مدارس راهنمایی و حتی به دبستانها رساند»(کیهان، ۳مهر ۱۳۶۲).
رفیقدوست وزیر سپاه پاسداران: «در سال ۶۲ در عملیات خیبر ۵۷درصد نیروهای رزمنده دانشآموز بودند»(کیهان، ۲۲ آبان ۶۴).
پاسدار مجتبی جعفری: «بیش از ۳۳هزار دانشآموز در جریان جنگ بهشهادت رسیدند»(ایرنا، ۲۹شهریور ۹۳).
این نمونهها که تنها بخشی از آمار واقعی و اسناد کودکانیست که قربانی بقای نظام شدند، فقط یک تخلف حقوقی یا نقض حقوق کودکان نیست؛
یک استراتژی است!
استفاده از کودکان، تلاشیست مجرمانه برای پرکردن خلأ نیرویی و انهدام آیندهسازان؛
نسلی که تن به گذشتهٔ تاریک نمیدهد.
این کودکان نه بازیگر صحنه که قربانیان نظام سرکوب و طعمهٔ یک جنگ نابرابرند. جنگی خونین و دیرینه میان نظام غدار با نسلی که تن به هیچ نوع استبدادی نمیدهند.
هدف قربانی کردن کودکان در مسیر مهار جوانان و سدبستن در برابر کانونهای شورش و قیام است.
در این تصویر یک فاجعه و یک حقیقت بهروشنی دیده میشود؛
وقتی جانوری برای زنده ماندن اندامش را میجود به آخر خط رسیده است.
