ماه گذشته دادگاه فدرال آمریکا در فلوریدا طی حکمی، تقاضای دژخیم پرویز ثابتی سرشکنجه‌گر ساواک برای بستن پرونده علیه خودش را رد کرد و شکایت بازماندگان شکنجه را وارد دانست. بر اساس گزارش «مرکز عدالت و پاسخگویی»، دادگاه صراحتاً اعلام کرد حکومت شاه و جمهوری اسلامی یک زنجیره پیوسته از سرکوب را تشکیل می‌دهند. دادگاه به مدارک محکمی اشاره کرد که نشان می‌دهد رژیم آخوندی، ساواک را تصاحب کرده و با همان ساختار و پرسنل به سازمان اطلاعاتی خود تبدیل نموده است.
با این حکم، دیوار شیشه‌ای مصونیت جنایتکاران فرو ریخت و روشن شد شکنجه مشمول مرور زمان نمی‌شود.
یک ماه بعد از آن حکم تاریخی، عفو بین‌الملل نیز با مستند کردن شکنجه‌های نظام‌مند در دوران دیکتاتوری شاه تأکید کرد: «در عفو بین‌الملل از حکم مهم یک دادگاه فدرال آمریکا در فلوریدا استقبال می‌کنیم، حکمی که اجازه می‌دهد شکایت سه تن از بازماندگان شکنجه علیه پرویز ثابتی پیگیری شود».
عفو بین‌الملل ضمن تأکید بر این‌که «شکنجه طبق حقوق بین‌الملل جرمی است که مشمول مرور زمان نمی‌شود» تصریح کرد دادگاه به‌روشنی دریافته است که قربانیان شکنجه علت موجهی برای ترس از امنیت خود داشته‌اند، ترسی که نه تنها از سوی رژیم حاکم، بلکه از جانب ثابتی، حامیان او و عناصر متخاصم در خارج از کشور تا به امروز ادامه دارد.
هنوز حافظه تاریخی مردم ایران شکنجه‌های قرون‌وسطایی ساواک در سلولهای مخوف و تپه‌های اوین و شکنجه‌گاه کمیته مشترک را از یاد نبرده است؛ از نشاندن اصغر بدیع‌زادگان بر روی اجاق برقی تا قتل فجیع و تیرباران ۹ تن از زندانیان فدایی و مجاهد در ۳۰ فروردین۱۳۵۴.
دژخیم ثابتی که مدعی حفظ تاج و تخت شاه با شکنجه بود، با پاسپورت جعلی از کشور گریخت و تلاش کرد رد جنایت را گم کند، اما آثار شکنجه و زخم‌های پیکر آزادیخواهان از حافظهٔ ملی پاک نمی‌شود.
امروز نیز تلاش بقایای سلطنت برای تطهیر این دستگاه مخوف ابعاد رسواتری یافته است. اقدام حیرت‌آور مزدوران و حامیان ساواک جهنمی در اردیبهشت‌ماه در شهر رگنسبورگ آلمان، جایی که دارودستهٔ بچه شاه آرم سازمان مخوف ساواک را برافراشتند، فراتر از یک ناهنجاری، یک اقدام کثیف سیاسی برای بازگشت به دوران سیاه شکنجه بود.
این حکم دادگاه، گزارش مرکز عدالت و بیانیه عفو بین‌الملل، مهر ابطال دیگری بر پیشانی فاشیسم موروثی دینی و سلطنتی است و نشان می‌دهد شاه و شیخ و وزارت بدنام اطلاعات آخوندی و ساواک «آریامهری» دو روی یک سکه‌اند و آینده ایران به دست مردم و جوانان شورشگر ساخته می‌شود.
