تاریخ انقلابهای ایران گواهی میدهد که حکومتهای استبدادی در مسیر سقوط، به کورترین سرکوبها متوسل میشوند؛ همانگونه که شاه با کشتار ۱۷ شهریور ۵۷ در «جمعه سیاه» شانس خود را برای مهار خشم مردم آزمود و شکست خورد، خامنهای نیز در ۸ مهر ۱۴۰۱ با ارتکاب جنایت هولناک «جمعه خونین زاهدان» همان خطای محاسبه را تکرار کرد.
در آن روز شوم، پاسداران و تکتیراندازان کمینکرده بر پشتبامها، بیش از ۱۲۰ تن از نمازگزاران و شهروندان محروم بلوچ ـ از جمله ۴ زن و ۱۷ کودک ـ را به خاک و خون کشیدند و بیش از ۳۰۰ نفر را مجروح ساختند؛ جنایتی آشکار علیه بشریت که با گلولهباران سینه و سر معترضان انجام شد تا بهزعم ضحاک، فریاد دادخواهی خاموش شود.
اما همدردی مردم ایران از شهرهای مختلف با شعار «زاهدان چشم و چراغ ایران» و آتش شورشگران، پیوند پولادین مردم را در نبرد علیه استبداد به رخ کشید.
اکنون در سالگرد این جنایت فراموشیناپذیر، کانونهای شورشی با تجدیدعهد برای دادخواهی خون شهیدان، پاسخ قاطعی به دستگاه سرکوب دادند. شورشگران با تهاجم همزمان و اجرای ۴۰ یادبود آتشین در ۲۳ شهر کشور (تهران، مشهد، زاهدان، ایرانشهر، کرج، اصفهان، اهواز، قم، ایلام، بوشهر، قزوین، کرمانشاه، بندرعباس، بیرجند، شهریار، دزفول، چابهار، جوانرود، ساوه، آزادشهر، مریوان، خاش و دهدشت) مراکزی اصلی ارعاب و جاسوسی ولایت فقیه را هدف قرار دادند.
این مجموعه عملیات کوبنده، شامل ۳ انفجار در حوزه بسیج عشایری سپاه در دهدشت، انفجار در ۲ پایگاه بسیج سپاه در مشهد، و در هم کوبیدن پایگاههای مقاومت و بسیج سپاه پاسداران در اهواز، جوانرود، چابهار و گردان پیاده سپاه ضد امام حسن در مریوان بود.
جوانان دلیر شورشی همچنین ۲ پایگاه بسیج در ایرانشهر، ۲ پایگاه بسیج در زاهدان و ۲ پایگاه دیگر بسیج در اهواز را با پرتاب کوکتل به آتش کشیدند.
همزمان، تابلوهای ستاد جاسوسی وزارت اطلاعات در بندرعباس و ستاد خبرچینی بسیج در ایلام در آتش خشم شورشگران دود شد.
در ادامهٔ این سلسله عملیات، کانونهای قهرمان با درود به شهیدان قیام جمعه خونین زاهدان، نمادهای فساد و سرکوب و تباهی و بنرهای خمینی دجال، خامنهای ضحاک و تابلوهای «کینگ مجتبی و جلاد سلیمانی و نیابتیهای رژیم در نقاط مختلف شهرهای زاهدان، تهران، مشهد، قزوین، کرمانشاه، بیرجند، دزفول، خاش، شهریار، کرج، اصفهان، ساوه، آزادشهر، ایلام، بوشهر و قم را به آتش کشیده و خاکستر کردند.
این تهاجم سراسری و انقلابی و نمونههای مشابه آن در همین ایام، اثبات میکند که نه کشتار «جمعه سیاه» سلطنت و نه جنایت «جمعه خونین» ولایت، قادر به توقف و مهار خشم جوانان و انحراف مسیر سرنگونی نیست.
