728 x 90

خروش کارگران آ‌ذرآب و بازی شیادانه رژیم

خروش آذرآب
خروش آذرآب

روز دوشنبه ۱۵مهر کارگران کارخانه آذرآب اراک در جریان یک تجمع اعتراضی با حمله و شلیک گاز اشک‌آور مورد تهاجم نیروهای وحشی ضدشورش رژیم قرار گرفتند. کارگران این کارخانه ضمن مطالبهٔ حقوق معوقه خود، به تعیین‌تکلیف نشدن سهامدار کارخانه نیز معترض بودند. آنها یک روز قبل نیز به همراه‌ کارگران هپکو در یک حرکت اعتراضی دیگر جادهٔ اراک ـ تهران را در ورودی شهر مسدود کرده بودند. همچنین در تاریخ ۱۰مهر ۹۸ در اعتراض به تعیین‌تکلیف نشدن مالکیت و سهامدار کارخانه در میدان صنعت اراک دست به یک تجمع اعتراضی زدند.

 

پیشینهٔ کارخانه آذرآب

کارخانه آذرآب که در سال ۶۴ در زمینی با وسعتی بالغ بر ۱۱۰هزار متر‌مربع تأسیس شده بود، فعال شد. فعالیتی که به‌سرعت گسترش یافت و از سوریه و عراق تا کشور اروپایی بلاروس را در‌برگرفت. احداث کارخانهٔ سیمان در بلاروس، تجیهزات پالایشگاه «الحمص» و نیروگاه «بانیاس» سوریه و بازسازی قطعات بویلرهای پالایشگاه «المصیب»در عراق از آن جمله می‌باشند.

 

کارگران محروم آذرآب که ۳ماه است حقوق خود را دریافت نکرده‌اند به‌نشانه اعتراض در خیابان و میدان مرکزی اراک، اقدام به پهن کردن سفره خالی کردند و مشکلات معیشتی و گرسنگی خانواده‌هایشان را به نمایش گذاشتند.

این کارگران محروم پیش از آن‌که خواستار حقوق‌های معوقه خود باشند، نگران امنیت شغلی خود هستند.

 

آذرآب در داخل نیز به فعالیت‌های مختلفی اشتغال داشته‌ است. این کارخانه ساخت بخشی از تجهیزات پالایشگاههای نفت چابهار، مارون، پارس جنوبی، کاویان، بندر امام، خارک، پتروشیمی لرستان، مهاباد، ایلام و کرمانشاه و بویلرهای پروژه‌های کنگان، بید‌بلند، سیمان تهران و سیمان همدان را به‌عهده داشت.

شگفتا که کارخانه صنعتی عظیم آذرآب که تا همین چند سال پیش حدود ۳هزار پرسنل داشت، در اثر سیاست‌های غارتگرانه و ضدکارگری رژیم به ۱۷۰۰نفر کاهش یافت!

 

کارگران آذرآب چه می‌خواهند؟

مشکل عمده کارگران ناشی از سیاست ضدکارگری رژیم یعنی خصوصی‌سازی است. در نتیجهٔ همین سیاست ضدکارگری وضعیت سهامداری آذرآب بلاتکلیف مانده و مدیریت کارخانه دارای ثبات نیست. به‌عنوان نمونه: «مدتی که تعدادی از اعضای هیأت‌مدیره در استعفا بودند، اعمال ضمانت‌نامه‌ها و بستن قراردادها عملاً دچار مشکل شده بود و همین بی‌توجهی‌ها باعث ایجاد مشکل برای شرکت شده بود. بی‌توجهی سازمان صنعت معدن و تجارت، سازمان خصوصی‌سازی و مسئولان استانی به این مسأله عملاً باعث فروپاشی آذرآب شد».(ایلنا ۱۳مهر ۹۸)

کارگران محروم آذرآب که ۳ماه است حقوق خود را دریافت نکرده‌اند به‌نشانه اعتراض در خیابان و میدان مرکزی اراک، اقدام به پهن کردن سفره خالی کردند و مشکلات معیشتی و گرسنگی خانواده‌هایشان را به نمایش گذاشتند.

این کارگران محروم پیش از آن‌که خواستار حقوق‌های معوقه خود باشند، نگران امنیت شغلی خود هستند. آنها می‌خواهند سهام و مالکیت کارخانه تعیین‌تکلیف شود. خودشان می‌گویند: «تا وقتی که وضعیت سهامداری و مدیریت کارخانه تعیین‌تکلیف نشود، مشکلات پرداخت‌های معوق حل نخواهد شد. ما بیش از دستمزد نگران امنیت شغلی خود هستیم و از وقتی کارخانه خصوصی شده، آذرآب همواره با مشکل مواجه بوده است».(ایلنا ۱۴مهر ۹۸)

 

ترفندهای رژیم

رژیم که از اوج‌گرفتن یک اعتصاب سراسری دیگر مانند هپکو و پیوستن سایر کارخانجات هم‌چون کارخانهٔ آلومینیوم‌سازی و آذرآب به‌شدت وحشت دارد، در گام اول تلاش کرد دامنهٔ این اعتراضات را مهار کند. بنابراین تلاش کرد که با تطمیع و تهدید و سایر توطئه‌ها از گسترش اعتراضات جلوگیری کند.

جواد صابری، رئیس شورای به‌اصطلاح اسلامی کار شرکت آذرآب، می‌گوید: «متأسفانه این باور در بین کارگران ایجاد شده است که تا به خیابان نیایند و اعتراض نکنند مسئولان استان و کشور صدای آنها نمی‌شوند».(تسنیم ۱۰مهر ۹۸)

کارگزاران غارتگر هر بار با یک ترفند جدید به صحنه می‌آیند تا با دفع‌الوقت کارگران را به سکوت ترغیب کنند. مسئولان این کارخانه در پاسخ به تعیین‌تکلیف مالکیت سهام کارخانه، رئیس شورای به‌اصطلاح اسلامی را به صحنه فرستاند تا این‌بار به بهانهٔ «اهلیت‌سنجی» متقاضیان خرید سهام کارخانهٔ آذرآب، سیاست «کجدار‌و‌مریز» و سر‌دواندن کارگران را ادامه دهند تا از شکل‌گیری اعتصاب سراسری جلوگیری شود. آنها مزورانه گفتند:‌ «تا این لحظه خریدار خوبی اعلام آمادگی نکرده است و [وضعیت] متقاضیان در حال بررسی هستند به همین دلیل از تهران مکاتبه‌ای مبنی بر عدم عرضه سهام به بورس صورت گرفت تا این متقاضیان اهلیت‌سنجی شود».(ایسنا ۱۰مهر ۹۸)

 

هراس رژیم از پیوند و اتحاد کارگران

شکل‌گیری اعتصابات سراسری و بالمآل گُر‌گرفتن آتش خشم کارگران است که سراپای رژیم را به لرزه می‌اندازد. این کابوس در شرایطی که مشکلات عدیده داخلی و بین‌الملل رژیم را احاطه کرده و در تنگنای شدید قرار داده، بیش از هر زمان دیگر محتمل می‌نماید. بنابراین هر گونه خبری مبنی بر همبستگی کارگران به‌شدت رژیم را به وحشت می‌اندازد.

رسانه حکومتی تابناک جوان ۱۵مهر نوشت: «کارگران شیفت عصر شرکت آذرآب... با حضور در شرکت هپکو با کارگران این مجموعه همدلی کردند. دیدار این کارگران ساعتی به طول انجامید و طی [این دیدار] کارگران آذرآب حمایت خود را از اعتراضهای صنفی کارگران هپکو اعلام کردند».

طی هفته‌های اخیر اعتراضات کارگران ارتقاء یافته است. در ماه گذشته کارگران آذرآب اراک برای چندمین بار در حمایت از کارگران هپکو تجمع نموده و شعارهای زیر را سر‌داده‌اند: «زنده باد هپکو! برقرار هپکو»!

بی‌دلیل نیست که رئیسی، مسئول قوه قضاییه رژیم، در هراس از شکل‌گیری اعتصاب سراسری ماه گذشته وارد میدان شده و «قاضی ویژه برای این پرونده در نظر گرفته است».(خبر آنلاین ۲۷شهریور ۹۸)

اما به‌رغم این تشبثات و خط‌و‌نشان‌ کشیدن‌های قضاییهٔ رژیم و گسیل کردن سگان هار انتظامی برای خواباندن اعتراضات، کارگران از پا ننشسته و باز هم میدان را ترک نکرده‌اند؛ آنها چیزی برای از دست دادن ندارند و نشان دادند که تا احقاق حقوق حقه خود و سایر کارگران از پای نخواهند نشست.

گزیده ها

تازه‌ترین اخبار و مقالات