«به صدای مردم ایران گوش فرادهید؛ مردمی
که نه خواهان جنگاند و نه استبداد؛ مردمی
که خواهان آزادی و یک جمهوری
دموکراتیک هستند.» ــ مریم رجوی
روز سهشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۵، نیویورک؛ موجی از پرچمهای ایران،
موجی از نگاهها، چهرهها و فریادهای مصمم زحمتکشان محبوب آزادی،
موجی از اتحاد و همبستگی برای رساندن ندای تحقق ایران آزاد و دموکراتیک به سالن اجتماع در سازمان ملل،
موجی از نمایندگان دادخواهیِ اکثریت مردم ایران،
موجی از چهرهی حقیقی ایران تسلیمناپذیر به ارتجاع، به دیکتاتوری و به مماشات،
موجی از فریادهای روشنگر با پرتوهای راهنمای:
ــ اخراج رژیم آخوندها از سازمان ملل با ۷۲ بار محکومیت در مجمع عمومی و دیگر ارگانهای ملل متحد
ــ نه شاه، نه شیخ، به سلطنت، نه ولایت مطلقه موروثی
ــ حمایت از جنگ مردم و مقاومت سازمانیافته در برابر دیکتاتوری دینی
ــ حمایت از قيام مردم و کانونهای شورشی و ارتش آزادی
ــ پشتيبانی از دولت موقت شورای ملی مقاومت با شعار صلح و آزادی
ــ پشتیبانی از برنامه ١٠ مادهیی خانم مریم رجوی.
همزمان با اجلاس مجمع عمومی ملل متحد، این امواج رنگینکمانی را در قاب غرور ایران در نیویورک شاهدیم که در اعتراض به اشغال کرسی ایران در سازمان ملل توسط فاشیسم دینی، به هم پیوستهاند. این امواج، علیه سفر پزشکیان و سخنرانیِ وی در سازمان ملل همبسته شدهاند. همبستگیِ شکوهمندی که غرور ملیِ آن در سطور نخست پیام خانم مریم رجوی، وصف شده است: «در گردهمآیی شما در برابر سازمان ملل متحد، صدای اعتراض مردم سرکوبشده ایران شنیده میشود.»
اگر بخواهیم پیام امواج عاطفی، سیاسی، اجتماعی و ملیِ ایرانیان در گردهمایی مقابل عمارت سازمان ملل را تبلور مادی برای احقاق حقوق مردم ایران ببخشیم، این تبلور در این بند از پیام مریم رجوی تجلی یافته است:
«حرف ما این است که ادامه اشغال کرسی ایران در سازمان ملل متحد توسط رژیم ولایت فقیه، ادامه همان اشتباهی است که در چند دهه گذشته مردم و مقاومت ایران را نادیده گرفته است. حضور جانیان علیه بشریت و دستاندرکاران نسلکشی در این ساختمان، حقوقبشر و صلح و عدالت را به سخره میگیرد. کرسی ایران متعلق به مردم ایران و مقاومت برحق آنها برای صلح و آزادی و جمهوری دموکراتیک است.»
سالیان متمادیست که همواره یک «چرا» در سپهر ایران در گردش است و تا حقوق مردم ایران از جانب مخاطبان جهانیِ آنان در برابر استبداد تمامیتخواه آخوندی بهرسمیت شناخته نشود، این «چرا» همچون ستارهی ناهید، خانهی ملل جهان را خطاب قرار میدهد؛ خطابی که در پیام مریم رجوی چکیده شده است:
«چرا بر جنایتهای این رژیم چشم بستهاید؟ آیا اشکهای مردم ایران و جهان را بعد از کشتار هزاران معترض در دیماه گذشته ندیدید؟»
همبستگی برای رساندن صدای اعتراض مردم ایران در زنجیر، همراه با تجلیِ جلوههای ایران آزاد فردا، مشخصههای رنگینکمان گردهمایی در مقابل سازمان ملل در ۳۱ شهریور بود. حضور و سخنرانیهای پرشور و روشنگرانهی تعدادی از شخصیتهای بینالمللی، مکمل امواج این رنگینکمان در غنا بخشیدن به پیام اصلیِ آن به رهبران جهان و خاصه به دبیر کل سازمان ملل بود. در کانون این پیام، خواست اکثریت مردم ایران برای بهرسمیت شناختن مبارزه و مقاومت آنان در برابر فاشیسم دینی واقع است. تجلی محورهای این خواسته در چکیدهی سخنان پرمغز آنان پیوست است.
پیوست:
کارلا سندز: «کرسی ایران در سازمان ملل متعلق به مردم ایران هست و نه حاکمان سرکوبگر. ما در کنار ملت پرافتخار ایران میایستیم که همواره در پی آزادی و دموکراسی بوده. مردمی که هم دیکتاتوری شاهها را رد میکنند و هم دیکتاتوری مذهبی آخوندها را.
در چند ماه اخیر نشان داده شد که فقط نیروهایی در داخل ایران هستن که میتونن تغییر و صلح بادوام رو برقرار کنن. ایجاد صلح بادوام، حمایت از مردم ایران و مقاومت سازمانیافته اونها، لازمه رقم زدن تغییر در ایران.
ما در کنار خانوادههایی ایستادهایم که قربانیان این رژیم هستند، در گرامیداشت فداکاری آنها. در کنار کانونهای شورشی شجاع ایستادهایم. در کنار زندانیان سیاسی.»
ژنرال کیت کلاگ: «حضور شما در اینجا بسیار مهم است. شما پیامی از امید و مقاومت را ارسال میکنید؛ امید به مردم ایران و به دنیا. این آیندهای است که شما شایسته آن هستید. شما به رهبران جهان که امروز اینجا در سازمان ملل هستند، این پیام را میفرستید که آزادی قابل مذاکره نیست.
امروز ما در اینجا هستیم تا صحبت کنیم از مقاومت ایران، از شورای ملی مقاومت ایران.
شما امروز اینجا هستید تا صدای کانونهای شورشی باشید؛ پیام آماده بودن برای پرداخت بها برای آزادی در ایران.
شما نقشه مسیری برای رسیدن به آیندهاید، برای انتقال به جمهوری مبتنی بر جدایی دین از دولت و غیراتمی در ایران، تا کشور شما به جهان آزاد ملحق بشه.»
ژنرال وسلی کلارک: «چه افتخار بزرگی برای من است که اینجا هستم، در حمایت از یک ایران آزاد. رهبران سراسر جهان اینجا گرد هم میآیند تا تلاش کنند آینده بهتری را برای انسانها رقم بزنند. ولی تعدادی از رهبرانی که اینجا هستند، نباید اینجا باشند. آنها رهبران تحت حمایت سپاه پاسداران هستند که دشمنان آزادی بشر، دشمنان دموکراسیاند. مردم ایران بزرگترین قربانیان اینها هستند. حق سیاسی و حقوق بشرشان سلب شده. آزادی بیان، آزادی تجمع و حتی آزادی پوشش سلب شده. این چه دولتیست که بخواهیم در نیویورک بهعنوان یک دولت، بهرسمیت بشناسیم؟
ولی امید وجود دارد؛ امید برای تغییر. و این تغییر توسط شورای ملی مقاومت ایران هدایت میشود. شما سازمانیافته هستید، شما در پی تغییر هستید، در پی دولتی هستید که آرزوهای مردم ایران را نمایندگی کند؛ آزادی و انتخاب رهبران توسط مردم، انتخاب آزادانه پوشش و انجمنها.»
کشیش آریان دانهاوزر و کشیش دکتر کلویی بریر: «نه به همه اشکال دیکتاتوری و سرکوب در ایران. هیچوقت دیکتاتوری نتیجه نداشته، بهخاطر اینکه غصب قدرت و فساد است؛ چه بهنام دین باشد، چه تحت عنوان سلطنت یا هر ایدئولوژی دیگری.
گزارش عفو بینالملل نشاندهنده قتل و کشتار و تعرض و شکنجه علیه کسانی بود که در تظاهرات شرکت کرده بودند. تمام اینها بهنام خدا انجام شده بود؛ تحت نام دین. و این یک شرم و ننگ است.
از نگاه مسیحیت، آزادی بدون ایستادگی و فداکاری بهدست نمیآید. ما در سنت مسیحیت میگوییم که شما هیچوقت نمیتوانید به پیروزی برسید، مگر اینکه صلیب خودتان را بر دوش خودتان حمل کنید.
من امروز اینجا هستم تا همبستگی خودم را با مردم ایران اعلام کنم و صدای خودم را به کسانی ملحق کنم که از آزادی، دموکراسی و یک جمهوری مبتنی بر جدایی دین از دولت حمایت میکنند. ما هر روز اخبار زندانیان سیاسی و خانوادههای آنها را میشنویم. ما تا روز آزادی و پیروزی عدالت در ایران و صلح، در کنار شما خواهیم ایستاد.»
جاناتان آکوستا: «بابت همهچیز از شما ممنونم. ممنونم به خاطر مبارزهتان علیه دیکتاتوری در ایران. برای من یک افتخار است که امروز اینجا هستم، در کنار برادران و خواهرانم از ونزوئلا. من یک هنرمند هستم و میخواهم شفاف بگویم که شیفته آزادی و موسیقی هستم. ما از مردم ایران در مبارزهشان برای آزادی حمایت میکنیم. ما تعامل خواهیم داشت با شورای ملی مقاومت ایران برای پایان دادن به اعدام در ایران و همدردی با خانوادههای قربانیان سرکوب. ما ونزوئلاییها درد مادرانی را که فرزندانشان توسط دیکتاتوری شکنجه و کشته شدهاند، درک میکنیم. امروز باید همگام با هم مبارزه کنیم. امروز ما باید همگام با هم، علیه این دیکتاتوری مبارزه کنیم.»
