برگزاری اجلاس سالانهی سازمان ملل متحد در روز ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۶ / ۲۹ شهریور ۱۴۰۵، چه ویژگیای بهطور خاص نسبت به سالهای قبل دربارهی ایرانزمین دارد؟ آنچه به سابقهی امر برمیگردد، برگزاریِ هر سالهی تجمعات اعتراضی توسط ایرانیان علیه حضور نمایندهی حاکمیت آخوندی در سازمان ملل بوده است. علت اعتراض، غصب حاکمیت و نمایندگیِ مردم ایران توسط اشغالگران ایران و حضور نامشروع نمایندهی آن در سازمان ملل است. حتی از نظر قانونی و حقوقی نیز، حاکمیتی که در آخرین انتخابات ریاستجمهوریاش کمتر از ۱۰درصد واجدین شرایط شرکت کردهاند هیچ مشروعیت ملی، سیاسی و اجتماعی ندارد.
طبق آمار رسمی وزارت کشور که معمولا با ضریب مشخصی تنظیم میشود، در دور اول آخرین انتخابات ریاستجمهوری رژیم که هشتم تیر ۱۴۰۳ برگزار شد فقط ۳۹.۹۲ درصد شرکت کردند. این پایینترین نرخ مشارکت در ۴۵ سال گذشته بود.
امسال علاوه بر دلایل سالیان گذشته مبنی بر غصب نمایندگی ایران در سازمان ملل توسط دیکتاتوریِ متکی بر اعدام و غارت اقتصادی، عوامل جدید بر دلایل گذشته افزوده شدهاند؛
ــ خشم اکثریت مردم ایران علیه حاکمیت بهویژه پس از کشتار وسیع در قیام دی ۱۴۰۴،
ــ رشد تصاعدیِ اعدام در شش ماه نخست سال ۱۴۰۵،
ــ شمار افزونشوندهی فرار مغزها در یک سال گذشته[۱]،
ــ دامن زدن به جنگافروزیِ منطقهای و جهانی بهعنوان سایهای بر سیاست اعدام و بحران اقتصادی،
ــ دو بار محکومیت نقض مداوم حقوق بشر در ایران، توسط عفو بینالملل و شورای حقوق بشر سازمان ملل.
عوامل فوق، منجر به گستردهترین فراخوانها توسط ایرانیان برای برگزاریِ بزرگترین اعتراض علیه حضور نمایندگیِ حاکمیت قاتل هزاران آزادیخواه و غارتکنندهی سرمایه و اقتصاد ایران شده است. فصل مشترک همهی فراخوانها، خودداری سازمان ملل از پذیرش نمایندهی اشغالگران ایران و بهرسمیت شناختن نمایندگیِ حقیقیِ مردم ایران علیه تمامیتخواهیِ مذهبی است.
اکنون دامنهی مطالبات و اعتراض ایرانیان از مرزهای جغرافیایی عبور نموده و به صحن سازمان ملل کشیده شده است؛ جایی که رژیم ملایان قصد دارد با شرکت دادن نمایندهی خود، پردهای بر حجم جنایات گذشته ــ بهطور خاص جنایات دیماه گذشته و اعدامهای شش ماه اخیر ــ بکشد. بیشک رژیمی که همواره موضوع و سوژهی محکومیتهای مداوم بینالمللی بهخاطر نقض حقوق بشر و جنگافروزی و تروریسم بوده است، با واکنش بیشتری از جانب دولتها و ارگانهای حقوق بشری مواجه خواهد شد.
هر سال که میگذرد، اجلاس عمومیِ سالانهی سازمان ملل، بیش از گذشته با جنبش ملیِ دادخوهیِ مردم ایران ارتباط مییابد. از این رو اگرچه این نبرد ملی در خاک کشوری دیگر به جریان افتاده است، اما ایرانیان حاضر در آمریکا و پیوستگان به آنها، پروندهای بهوسعت فلات ایرانزمین را در دست دارند و از جانب اکثریت مردم ایران و گلهای سرخ آزادی حضور مییابند.
هرچه گستردهتر و همبستهتر بودن حضور ایرانیان، پیامرسان مطالبات و دادخواهی مردم ایران به مجمع جهانی سازمان ملل است. ضرورت حضور حداکثری، پاسخ به یک فرصت تاریخی، پاسخ به یک ندای فراگیر از ایران تا نیویورک و نیز یک وظیفهی ملی، میهنی و انسانی است.
روشنگریِ گسترده پیرامون برگزاری این کارزار ملی و اهمیت سیاسیِ آن در شرایط ویژه و فوقالعادهی ایران، تضمین موفقیت اکثریت قاطع مردم ایران در یک مرحله از نبرد برای پیروزیِ نهایی است.
پینوشت:
[۱] روزنامه جهان صنعت، ۱۵ مرداد ۱۴۰۵: «مهاجرت متخصصان حوزه فناوری همچنان با سرعت بیشتری ادامه دارد و هر روز متخصصان بیشتری را به سمت خروج از کشور سوق میدهد.»
